In his new book “Minute Miracles”, Dr. Willem Lammers uses concrete examples to show how stressful memories, limiting beliefs, disturbing ideas and wishes can be resolved. An impressive example of this is the case of François. In the case of François, we experience very impressively how the power of words as an actively moving force causes a “miracle”. For many years Francois had suffered from the death of his sister. She had died in a traffic accident. A repressed fantasy blocked the mourning process for decades.
Read it in your own language:
English Italiano DutchERSTARRTE TRAUER
François, ein grosser starker Mann, trauerte immer noch um den Verlust seiner Schwester, die 1979 bei einem Verkehrsunfall in Frankreich gestorben war. Vierunddreissig Jahre lang hatte er schweigend gelitten. Jetzt schien der richtige Moment gekommen, seinen Lebensweg fortzusetzen. Unter Tränen erzählte er die Geschichte einer dramatischen Woche. Ein Polizist war vor seiner Haustür aufgetaucht und hatte ihm die erschütternde Nachricht überbracht, dass seine Schwester tödlich verunfallt war. Nachdem der Polizist gegangen war, stand François unter Schock. Dann fand er den Mut, seine Eltern über den Tod seiner Schwester zu informieren, zuerst seinen Vater, dann seine Mutter.
In den folgenden Tagen fuhr er nach Frankreich, um den Körper seiner Schwester zu sehen und seinen Rücktransport zu organisieren. Als er im Krankenhaus ankam, riet ihm eine Krankenschwester, die Tote besser nicht anzuschauen: Sie war im Auto eingeklemmt gewesen und ihr Körper war stark entstellt. Er folgte ihrem Rat.
Hier stockte François‘ Geschichte. Seine Stimme klang, als wäre der Unfall gestern passiert. Seine Trauer berührte mich zutiefst, und ich nahm mir die Zeit, seine Geschichte wirken zu lassen. Ich musste etwas tun, aber was? Es gab so viel Material, mit dem ich beginnen konnte, ich konnte ihm zwar helfen, jedes einzelne Ereignis in dieser traumatischen Woche zu verarbeiten, aber das erschien mir nicht richtig. Es musste eine einzige Schlüsselintervention geben, um den Trauerprozess zügig zu beenden.
Wann ist die Zeit für einen abschliessenden Abschied? Nachdem man den toten Verwandten gesehen hat? François hatte seine Schwester nach ihrem Tod nicht gesehen und keine Gelegenheit gehabt, sich zu verabschieden. Die Krankenschwester hatte den Trauerprozess blockiert, paradoxerweise verursacht durch ihren Wunsch, ihn vor der Realität zu schützen. So gab es kein Bild dieser Realität: Vierunddreissig Jahre nach ihrem Tod erinnerte François sich an seine geliebte Schwester als fröhliche Vierundzwanzigjährige voller Pläne, voller Leben. Auf einer unterbewussten Ebene hatte er eine verdrängte Fantasie darüber, wie seine Schwester ausgesehen haben musste, als sie in der Nacht bei dem Autounfall ums Leben kam.
Das war der Schlüssel zur Lösung. Ich liess François folgende Sätze sprechen und gab ihm die Zeit sie wirken zu lassen:
- Ich nehme alle meine Energie, die gebunden ist im Bild meiner toten Schwester, das ich nicht gesehen habe, an den richtigen Ort in mir selbst zurück.
- Ich entferne alle Fremdenergie in Zusammenhang mit diesem Bild aus allen meinen Zellen, aus meinem Körper und meinem persönlichen Raum und schicke sie dorthin, wo sie wirklich hingehört.
- Ich nehme alle meine Energie, die gebunden ist in allen meinen erstarrten Reaktionen auf das Bild meiner Schwester, das ich nie gesehen habe, und bringe sie an den richtigen Ort in mir selbst zurück.
Die Wirkung der Sätze war dramatisch. Zuerst weinte François leise, Tränen liefen ihm über die Wangen. Dann wurde er still. Auf die Frage, was passiert sei, antwortete er mit dumpfer Stimme: „Jetzt erkenne ich, dass meine Schwester nicht mehr da ist.“ Erst da realisierte er, dass sich ihre Wege an diesem Tag im Jahre 1979 getrennt hatten. Er fühlte eine grosse Leere. Dann beschrieb er wie er oben links im Raum ein kleines Bild seiner Schwester sah. Dabei zeigte er auf die Balken im Dachgeschoss, in dem wir arbeiteten.
Nun liess ich François die Logosynthese-Sätze für dieses kleine Bild nachsprechen. Nach dem zweiten Satz, wobei die Energie der Verstorbenen seinen persönlichen Raum verliess, weinte er minutenlang herzzerreissend, ohne sich zurückzuhalten. Mit dieser tiefen, wahren Trauer verabschiedete François sich vom nie gelebten Leben mit seiner Schwester. Nach dem dritten Satz war er wieder ruhig. Aber diesmal war die Stille anders, erleichtert: Die Qualen waren vorbei. Nach vierunddreissig Jahren hatte alles seinen Platz gefunden.
Jetzt konnte ich mit François über die Tatsache sprechen, dass jeder Mensch seinen eigenen Lebensweg hat, dass sich diese Wege treffen, dass wir für eine Weile zusammengehen und uns dann trennen. Diese Interpretation schien François zu helfen, seine Erfahrung einzuordnen, und wir konnten die Sitzung abschliessen. In der letzten Minute der Sitzung hatte auch ich Tränen in den Augen. Zwei Tage später erzählte François‘ Frau Nadine, dass sie am Morgen nach der Sitzung früh wach war und ihren schlafenden Mann angeschaut hatte. Nadine sagte, dass François normalerweise aussah wie „einer dieser Faltenhunde“. An dem Morgen waren alle seine Falten verschwunden. François selbst sagte, er habe sich wie neu geboren gefühlt.
Kleine Wunder: Die Praxis der Logosynthese® – Dr. Willem Lammers
Erhältlich bei Amazon und als e-Book
THAWING FROZEN GRIEF
François, a big strong man, was still grieving for the loss of his sister, who had died in a traffic accident in France in 1979. For 34 years he had suffered in silence; now it seemed the right time to continue his life’s path. In tears, he told the story of a dramatic week, how a police officer showed up at this front door and delivered the news that would change his life. After the police officer left, François had been in a state of shock. Finally, he had found the courage to inform his parents of his sister’s death, first his father, then his mother.
In the days that followed, he went to France to see his sister’s body and to arrange her transport to his country. When he arrived at the hospital, a nurse advised him he’d better not look at his dead sister: She had been trapped in the car and her body was badly disfigured. He decided not to view the body.
Here stalled François’s story. His voice had sounded as if the fatal accident had happened yesterday. His grief touched me deeply, and I took the time to let his story sink in. I had to do something, but what? There was so much material that I could begin with, I could help him process each single event in that traumatic week, but that didn’t seem right. There had to be a single key intervention to end the grief process at once.
When is the time for a final farewell? After people have seen the dead relative. François had not seen his sister after she passed and hadn’t had an opportunity to say goodbye. The nurse had blocked the grieving process, paradoxically caused by her wish to protect him against reality. Thus, there was no picture of this reality: 34 years after her death François remembered his dearly loved sister as a cheerful 24-year-old, full of plans, full of life. On a subconscious level, he had a repressed fantasy of what his sister must have looked like when she died in that car wreck that night.
This was the key to the solution. I gave François the Logosynthesis phrases, which he repeated, and I gave him the time to let them sink in:
- I retrieve all my energy, bound up in the image of my sister I’ve never seen, and take it back to the right place in my Self.
- I remove all non-me energy related to this image, from all of my cells, from all of my body and my personal space and send it to where it truly belongs.
- I retrieve all my energy, bound up in all my frozen reactions to the image of my sister I’ve never seen, and take it to the right place in my self.
The effect of the sentences was dramatic. Initially François cried softly, tears running down his cheeks. After a few minutes he became silent. I asked him what had happened, and with a dull voice he said, “Now I can recognize that my sister is gone.” Now he knew their roads had parted on that day in 1979. He felt a great emptiness. Then he described a small image of his sister, which he saw up high in the room, on his left side, and he pointed to the beams of the attic where we worked.
Now I gave François the Logosynthesis sentences for this small image. After the second sentence, while the energy of his sister was leaving his personal space, he wept for minutes without holding back, which was heartbreaking. This was the real grief, saying goodbye to a life with his sister. After the third sentence François was quiet again, but this time the silence was different, there was a relief: The agony was over, everything had found a place after 34 years. Now I could talk to him about the fact that every person has their own way of life, that those roads meet, that we walk together for a while and then split up. This interpretation seemed to help François to create an order in his experience, and we were able to close the session. In the last minute of the session I had tears in my eyes as well.
Two days later, François’s wife Nadine told the group that in the morning after the session she had been awake early and had looked at her sleeping husband. In her words, François normally looks like “one of those dogs whose head seems to consist of folds.” That morning all his wrinkles were gone. François said he felt reborn.
Minute Miracles: The Practice of Logosynthesis® – Dr. Willem Lammers
Available at: Amazon and as e-book
SCONGELAMENTO DEL DOLORE CONGELATO
François, un grande uomo forte, era ancora in lutto per la perdita di sua sorella, che era morta in un incidente stradale in Francia nel 1979. Per 34 anni aveva sofferto in silenzio; ora sembrava il momento giusto per continuare il percorso della sua vita. In lacrime, ha raccontato la storia di una settimana drammatica, di come un agente di polizia si fosse presentato alla porta d’ingresso e gli avesse dato la notizia che gli avrebbe cambiato la vita. Dopo che l’ufficiale di polizia se ne era andato, François era rimasto in stato di shock. Alla fine, aveva trovato il coraggio di informare i genitori della morte di sua sorella, prima suo padre, poi sua madre.
Nei giorni seguenti, era andato in Francia per vedere il corpo di sua sorella e per organizzare il suo trasporto nel proprio paese. Quando era arrivato all’ospedale, un’infermiera gli aveva consigliato che sarebbe stato meglio non guardare sua sorella morta: era rimasta intrappolata in macchina e il suo corpo era gravemente sfigurato. Decise di non vedere il corpo.
Qui si è bloccata la storia di François. La sua voce era suonata come se l’incidente mortale fosse accaduto ieri. Il suo dolore mi ha toccato profondamente, e mi sono preso il tempo di lasciar entrare la sua storia. Dovevo fare qualcosa, ma cosa? C’era così tanto materiale con cui potevo iniziare, avrei potuto aiutarlo a elaborare ogni singolo evento in quella settimana traumatica, ma non mi sembrava giusto. Ci doveva essere un singolo intervento chiave per terminare il processo del dolore in una volta.
Quando è il momento di un ultimo addio? Dopo che le persone hanno visto il parente morto. François non aveva visto sua sorella dopo la sua morte e non aveva avuto occasione di salutarla. L’infermiera aveva bloccato il processo di lutto, paradossalmente a causa del suo desiderio di proteggerlo dalla realtà. Quindi, non vi era alcuna immagine di questa realtà: 34 anni dopo la sua morte, François ricordava la sua amata sorella come una 24enne allegra, piena di piani, piena di vita. A livello inconscio, aveva una repressa fantasia di come doveva essere sua sorella quando morì in quel disastro automobilistico quella notte.
Questa è stata la chiave della soluzione. Ho dato a François le frasi di Logosintesi, che ha ripetuto, e gli ho dato il tempo di lasciarle entrare:
- Recupero tutta la mia energia, legata all’immagine di mia sorella che non ho mai visto, e la porto nel posto giusto nel mio Sé.
- Allontano tutta l’energia estranea legata a questa immagine, da tutte le mie cellule, dal mio corpo e dal mio spazio personale e la mando là dove realmente appartiene.
- Recupero tutta la mia energia, legata a tutte le mie reazioni congelate all’immagine di mia sorella che non ho mai visto, e la porto nel posto giusto nel mio Sé.
L’effetto delle frasi è stato drammatico. Inizialmente François ha pianto piano, le lacrime gli scendevano sulle guance. Dopo pochi minuti è diventato silenzioso. Gli ho chiesto cos’era successo, e con voce cupa mi ha detto: “Ora posso riconoscere che mia sorella non c’è più”. Ora sapeva che le loro strade si erano separate in quel giorno del 1979. Sentiva un grande vuoto. Quindi ha descritto una piccola immagine di sua sorella, che vedeva in alto nella stanza, sul lato sinistro, e ha indicato le travi dell’attico dove lavoravamo.
A quel punto ho dato a François le frasi di Logosintesi per questa piccola immagine. Dopo la seconda frase, mentre l’energia di sua sorella stava lasciando il suo spazio personale, ha pianto per minuti senza trattenersi, il che spezzava il cuore. Questo era il vero dolore, dire addio a una vita con sua sorella. Dopo la terza frase, François ha taciuto di nuovo, ma questa volta il silenzio era diverso, c’era sollievo: l’agonia era finita, tutto aveva trovato posto dopo 34 anni. Ora potevo parlargli del fatto che ogni persona ha la sua strada da vivere, che quelle strade si incontrano, che camminiamo insieme per un po’ e poi ci dividiamo. Questa interpretazione sembrava aiutare François a creare un ordine nella sua esperienza e siamo riusciti a chiudere la sessione. Nell’ultimo minuto della sessione avevo anche io le lacrime agli occhi.
Due giorni dopo, la moglie di François, Nadine ha detto al gruppo che la mattina dopo la seduta si era svegliata presto e aveva guardato il marito addormentato. Nelle sue parole, François di solito sembrava “uno di quei cani la cui testa sembra consistere di pieghe”. Quella mattina tutte le sue rughe erano scomparse. François ha detto di essersi sentito rinato.
Piccoli Miracoli: La Pratica della Logosintesi® – Dr. Willem Lammers
Ottenibile da: Amazon e e-book
ONTDOOIING VAN BEVROREN VERDRIET
François, een grote sterke man, treurde nog steeds om het verlies van zijn zus, die in 1979 bij een verkeersongeluk in Frankrijk was omgekomen. 34 jaar lang had hij in stilte geleden; nu leek het de juiste tijd om zijn levensweg voort te zetten. In tranen vertelde hij het verhaal van een dramatische week, hoe een politieagent aan deze voordeur verscheen en het nieuws bracht dat zijn leven zou veranderen. Nadat de politieagent was vertrokken, was François in een shocktoestand geraakt. Uiteindelijk had hij de moed gevonden om zijn ouders op de hoogte te brengen van de dood van zijn zus, eerst zijn vader, dan zijn moeder.
In de dagen daarna ging hij naar Frankrijk om het lichaam van zijn zus te zien en haar vervoer naar zijn land te regelen. Toen hij in het ziekenhuis aankwam, adviseerde een verpleegster hem dat hij beter niet naar zijn dode zus kon kijken. Ze had vastgezeten in de auto en haar lichaam was zwaar verminkt. Hij besloot het lichaam niet te bekijken.
Hier is het verhaal van François tot stilstand gekomen. Zijn stem had geklonken alsof het fatale ongeluk gisteren was gebeurd. Zijn verdriet raakte me diep, en ik nam de tijd om zijn verhaal te laten bezinken. Ik moest iets doen, maar wat? Er was zoveel materiaal waarmee ik kon beginnen, ik kon hem helpen om elke gebeurtenis in die traumatische week te verwerken, maar dat leek me niet goed. Er moest één sleutelinterventie zijn om het rouwproces in één keer te beëindigen.
Wanneer is het tijd voor een definitief afscheid? Nadat mensen het dode familielid hebben gezien. François had zijn zus niet gezien nadat ze was overleden en had geen gelegenheid gehad om afscheid te nemen. De verpleegster had het rouwproces geblokkeerd, paradoxaal genoeg veroorzaakt door haar wens om hem te beschermen tegen de realiteit. Er was dus geen beeld van deze realiteit: 34 jaar na haar dood herinnerde François zich zijn geliefde zus als een vrolijke 24-jarige, vol plannen, vol leven. Op onderbewustzijnsniveau had hij een verdrongen fantasie over hoe zijn zus er moet hebben uitgezien toen ze die nacht in dat autowrak stierf.
Dit was de sleutel tot de oplossing. Ik gaf François de Logosynthese-zinnen, die hij herhaalde, en ik gaf hem de tijd om ze te laten bezinken:
- Ik neem al mijn energie die vast zit in het beeld van mijn zus dat ik nooit heb gezien terug naar de juiste plaats in mijzelf.
- Ik verwijder alle energie die niet bij mij hoort met betrekking tot dit beeld, uit al mijn cellen, uit heel mijn lichaam en mijn persoonlijke ruimte en stuur deze energie naar de plaats waar zij werkelijk thuishoort.
- Ik neem al mijn energie die vastzit in al mijn bevroren reacties op het beeld van mijn zus dat ik nooit heb gezien terug naar de juiste plaats in mijzelf.
Het effect van de zinnen was dramatisch. Aanvankelijk huilde François zachtjes, de tranen liepen over zijn wangen. Na een paar minuten werd hij stil. Ik vroeg hem wat er was gebeurd, en met een doffe stem zei hij: “Nu kan ik erkennen dat mijn zusje weg is.” Nu wist hij dat hun wegen op die dag in 1979 waren gescheiden. Hij voelde een grote leegte. Vervolgens beschreef hij een klein beeld van zijn zusje, dat hij hoog in de kamer zag, aan zijn linkerzijde, en wees hij naar de balken van de zolder waar we werkten.
Toen heb ik François de Logosynthese-zinnen voor dit kleine beeld gegeven. Na de tweede zin, terwijl de energie van zijn zus zijn persoonlijke ruimte verliet, huilde hij minutenlang zonder zich in te houden, wat hartverscheurend was. Dit was het echte verdriet, het afscheid nemen van een leven met zijn zus. Na de derde zin was François weer stil, maar deze keer was de stilte anders, er was een opluchting. De lijdensweg was voorbij, alles had na 34 jaar een plekje gevonden. Toen kon ik met hem praten over het feit dat ieder mens zijn eigen manier van leven heeft, dat die wegen elkaar ontmoeten, dat we een tijdje samen lopen en dan uit elkaar gaan. Deze interpretatie leek François te helpen bij het creëren van een orde in zijn beleving, en we konden de sessie afsluiten. In de laatste minuut van de sessie had ik ook tranen in mijn ogen.
Twee dagen later vertelde François’ vrouw Nadine de groep dat ze ‘s ochtends na de sessie vroeg wakker was geweest en naar haar slapende man had gekeken. In haar woorden ziet François er normaal gesproken uit als ‘een van die honden waarvan het hoofd uit plooien lijkt te bestaan’. Die ochtend waren al zijn rimpels weg. François zei dat hij zich herboren voelde.
“Het boek “Kleine wonderen” verschijnt binnenkort ook in het Nederlands.”
